Projecten

/Projecten/

Expo Raamgalerie De5ramen

Een ruimte in gaan is ook een ruimte uit gaan. Daar wordt hier en hier wordt daar.
Je kunt aarzelen, terugdeinzen, doorlopen of nieuwsgierig zijn en naar binnen gaan of alleen naar binnen kijken met het raam als grens.

2020-2021 Diverse lockdowns door corona.
Ik had tijd om veel in mijn atelier te werken. Weinig impulsen van buiten. Mijn gedachten en gevoelens liet ik bezinken, ik keek om me heen in het atelier en uit het atelier.
De gewaarwordingen van ruimte en licht zijn typisch schilderkunstig. In verf op een paneel of doek worden ze imaginair. Ik heb het laten gebeuren en werkte aanvankelijk zonder plan.

Schetsen, aantekeningen en schilderijen van eerder heb ik bekeken en gefilterd. Vroegere bedoelingen, ambities en teleurstellingen trachtte ik te omarmen. Een universeel thema.
Ik las en keek in boeken van kunstenaars die ik bewonderde en over wie ik me nu opnieuw verwonder. Kun je met hun ambities en inzichten verder gaan?
Op een of andere manier wilde ik de schilderijen zo goed mogelijk maken, steeds bijsturend. Noem het wikken en wegen in verhoudingen, ruimte, kleuren, verfmaterie, in ideeën en sfeer.
Via de foto’s kun je in en uit mijn atelier.
Beste kijker, voel je vrij om je eigen gedachten te vormen.

Arnhem,
6 juni 2022

By |juni 20th, 2022|Uncategorized|0 Comments

Kunst die plaatsvindt

Jan Meijering
Beeldend kunstenaar/docent
23 juli 2016 op LinkedIN

Jan Meijering begeleidt een groepje amateurschilders dat is ontstaan in centrum voor kunsteducatie De Mariënburg. Nu staat dit groepje onder de naam Lokaal9 op eigen benen en heeft voorlopig als vrijplaats, broedplaats en vooral werkplaats een atelier in de Coehoornkazerne in Klarendal. Lokaal9 exposeert amateurschilderkunst in de openbare ruimte en de cafés van Arnhem, uit betrokkenheid met de eigen woonstad. Daarom meldde de groep zich een half jaar voor de opening van Sonsbeek’16 in het ruruhuis in het centrum van Arnhem. Lokaal9 deed mee met een aantal activiteiten in het ruruhuis en organiseert in het randprogramma een tentoonstelling met grote werkstukken in Stadstuin Kweekland aan de Dalweg, dichtbij park Sonsbeek. Het uitgangspunt van Lokaal9 is net als die van ruangrupa: persoonlijke verhalen van mensen.

Kunst die plaatsvindt

Interview met Reinaart Vanhoe, een van de curatoren van Sonsbeek’16, verantwoordelijk voor het ruruhuis. Gehouden in het ruruhuis in bezoekerscentrum Molenplaats op 15 juli, bijna halverwege Sonsbeek’16.

Jan Meijering

JM Wat is jouw verhaal, hoe kom je als Belgische man bij de Indonesische ruangrupa?
RV Met enig fortuin was ik in 2000 uitgenodigd om een project te doen van tweeënhalve week. Ik ga naar Indonesië, dat is once in a life time, dacht ik.
Het was zó genereus, en traag en snel tegelijkertijd en vriendschappelijk dat ik dacht: ooooooh dat zijn dingen die ik mis en waar ik ook voor sta. In 2004 had ik genoeg geld gespaard om voor tweeënhalve maand te gaan. Ik ging rondhangen, praten, lezen, meedoen. Het was super intensief en prettig.

JM Je miste iets… welk inzicht heb je toen opgedaan bij ruangrupa?
RV De manier van werken. De openheid, het niet oordelen. Vanuit het gesprek dingen laten ontstaan. Iedereen neemt deel en hoort er bij. Smaak opgeven, je kan je eigen smaak opgeven voor andere dingen. Soms maak je werk en soms assisteer je andere mensen.
In Europa bedenken we dingen conceptueel en hun bedenken dingen vanuit wat al aanwezig is, op een positieve manier. Het begint met oppervlakkigheid, merkte ik daar.
Ik heb er heel veel geleerd over wat ik eigenlijk belangrijk vind in beeldende kunst, hoe beeldende kunst plaatsvindt. En ook heb ik mijn eigen strengheid leren opgeven.

JM Waarin was je te streng?
RV Op kwaliteit, een soort van kwaliteit. Dat is deels belangrijk, maar niet grotendeels. Er is genoeg goede en mooie kunst. Kunst zoals we het nu kennen, is volgens mij onzinnig omdat die zich afsluit voor een hoop bewegingen in de wereld. We hebben nog het idee van kunstenaars als avant-garde, maar we hobbelen hopeloos achteraan. Heel veel mensen die met avant-garde bezig zijn, zijn veel verder dan kunstenaars.

JM Wat hebben we dan nog aan die kunst?
RV Kunst kan veranderingen zonder uitleg inzichtelijk maken en het gesprek op gang houden. Je kunt zeggen: we moeten de samenleving zo- en-zo inrichten naar de toekomst, maar er zijn altijd andere mogelijkheden. Die moeten we als kunstenaars in zicht houden. Veel beter kan ik het niet zeggen.

JM Heb je Jan Hoet gekend?[1]
RV Niet persoonlijk. Als kind ben ik wel op de Chambre d’Amis geweest. Dat soort kunst bedrijven heeft me flink beïnvloed omdat het heel gewoon was om kunst op straat te zien, in een park of tussen andere dingen door. Kunst als essentieel onderdeel, dat ervaarde ik bij ruangrupa ook. Kunst als iets wat aanwezig is en waarmee je aan de slag gaat. Ruangrupa werkt met wat gegeven is. Ook in Arnhem wordt geprogrammeerd vanuit de mensen die hier al zijn. Niet wat belangrijk is in de kunst op het park te leggen.

JM Hoe ging ruangrupa van internationaal naar lokaal? Heeft ruangrupa gesolliciteerd voor Sonsbeek’16?
RV Nee. Er is een internationale jury samengesteld die vier curatoren geselecteerd heeft, waaruit ruangrupa gekozen is. Lokaal is dan gewoon ‘hoi’ zeggen.

JM Wat is daarin de rol van het ruruhuis?
RV We zitten daar, een tafel, koffie, een persoonlijk gesprek. Het begint met mensen die dingen uitwisselen. De voeling met de stad en de mensen is het startpunt van het programmeren. Ruangrupa is een collectief maar het individu is belangrijk. Als het individu zich ontwikkelt, wordt de groep sterker. Je hebt in Sonsbeek’16 individuele kustenaars staan maar die vormen wel een collectiviteit.
Voor mij is het ruruhuis een open oord. Wat energie geeft moet je extra aandacht geven.

JM Ruangrupa doet ‘onderzoek’ in Arnhem, maar het gaat om persoonlijke verhalen?
RV Je trekt op onderzoek , je bent nieuwsgierig, dat is heel eenvoudig. Met Indra en Lokaal9 in de kelder van het ruruhuis was het super tof. Wat is jullie verhaal? Waarom zijn jullie hier? Hoe vormen zich jullie dingen? Indra is een echte goede mensen-man.
Ook bij de mappings, boven in het ruruhuis, ging het niet om een gedegen wetenschappelijk onderzoek. Het is gewoon speculeren, hoe is de stad?

JM Is het verschil tussen amateurkunst en professionele kunst niet zo belangrijk voor jou?
RV In eerste instantie niet. Er is een groep mensen die dingen openbreken, waaronder kunstenaars, of die nu professioneel of amateur zijn, is niet eens zo belangrijk. Het gaat over mensen en wat je bij elkaar teweeg kunt brengen. Bij Lokaal9 gaf een aantal mensen duidelijk aan: het gaat niet om de kunst maar om mezelf te ontwikkelen. De wensen en ambities liggen ergens anders. Het verschil tussen de internationale kunstenaars die aan Sonsbeek’16 deelnemen en Lokaal9 is niet zo heel relevant.

JM Heb je tips voor Lokaal9?
RV Ik heb het gevoel dat het klopt zoals ze bezig zijn. Het gaat er om uitdaging te vinden als je het gevoel hebt dat dat er weer in moet. Jullie zouden een eigen stadtentoonstelling kunnen maken, met alle connecties die je hebt. Je toont een stuk Arnhem, dat zou een mooie uitdaging kunnen zijn.

JM Ben je tevreden met Sonsbeek’16?
RV Ik stel me dienstbaar op. Ik werk samen met ruangrupa en probeer het te laten landen zoals hun het in hun hoofd hebben. Ik ben heel blij dat er een goede pers is, dat helpt mensen om dingen te bekijken. Het helpt ook dat het zich niet macho profileert als een goede kunsttentoonstelling maar dat het zichzelf beschikbaar stelt. Goede pers helpt dat te ontwikkelen, daar ben ik heel blij mee.

JM Hoe bevalt Arnhem?
RV Arnhem is een luxueuze stad met veel initiatieven, veel ruimte, water, heuvels, goede lucht. Maar… ik snap de negativiteit of weerbarstigheid of twijfel niet die zo pregnant aanwezig is. Er is weerstand terwijl er hier heel veel hebt wat super is. Als iedereen zijn eilandje en argwaan verlaat, heb je een super goede stad.
Arnhem is een stad van: het moet kwalitatief goed zijn, het moet wel waarde hebben, goed zijn voor de buitenwereld. Dat is wat het ruruhuis ook een beetje tegenhoudt. We worden niet serieus genomen omdat het er een beetje rommelig uitziet.
Er is een kant van Arnhem die niet belicht wordt en die wel belangrijk is in de samenleving. Steeds meer mensen in Arnhem zijn van buitenlandse komaf. Waarschijnlijk zitten die mensen ook niet in Lokaal9. De samenleving verandert en daar moet je iets mee. Dat hebben we met Sonsbeek’16 in het ruruhuis te weinig aan kunnen kaarten.
De mensen in Arnhem die altijd kwaliteit willen zijn niet open. ‘Kom maar binnen’ of ‘ik wil je helpen’ is niet op basis van gelijkwaardigheid.
Daar ligt ook een uitdaging voor de mensen van Lokaal9. Geen polemiek of polarisering in voor of tegen, maar in gesprek gaan.

[1] Jan Hoet (1936-2014) was een Belgische curator die o.a. Sonsbeek 2001 organiseerde.

By |december 2nd, 2021|Uncategorized|0 Comments

Sonsbeek 2016 – Lokaal9 in Kweekland

Propaganda voor persoonlijke verhalen

De 100% Arnhemse amateurschildergroep Lokaal9 stelt schilderijen op groot formaat en beschilderde objecten zoals een kinderwagen, een bewaarkast en veilingkisten tentoon in Stadstuin Kweekland. Dit in het kader van Sonsbeek 2016, geïnspireerd door leden van Ruangrupa en begeleid door kunstenaar Jan Meijering.

De beeldenexpositie ‘Sonsbeek 2016’ is door Lokaal9 opgepakt als een uitnodiging en kans om als ‘gewone’ Arnhemse inwoners mee te doen en ons verhaal in verf te vertellen. Wij reflecteren op de vraag hoe is het om al jaren in Arnhem te wonen en welke veranderingen er in ons leven plaats vonden. Welke rol speelt de natuur van de stad daarin? De stad Arnhem, vol met ontmoetingsplekken, vele herinneringen en relaties en acties met mensen.
De schilderijen vertellen de persoonlijke verhalen van de mensen van Lokaal9. Zij nodigen oude en nieuwe Arnhemmers uit om ook hun verhalen te vertellen.
Lokaal9 schildert ‘propaganda’ voor het vrije vertellen, het delen van verhalen en samen verder te gaan …

openingstijden
juni t/m september
dinsdag t/m zaterdag; 10.00-17.00 uur
zondag en maandag gesloten
locatie
Stadstuin Kweekland
Dalweg 80
6821 JN  ARNHEM
informatie
Jan Meijering: ja.meijering@tele2.nl

Schilders Lokaal9
Mariel  van der Bilt
Anna Cohen Stuart
Han Doornebosch
René Holslag
Hans Marcelis
Ashwin Martin
Ineke Mol
Jan Provoost
Yvonne Smeenk
Janny van Vorselen
Walter van Wingerden

Sonsbeek-2016-01

Sonsbeek-2016-02

Sonsbeek-2016-03

Expositie in Rozet

Ashwin Martin, Han Doornebosch en Janny van Vorselen

Wil je meedoen met Lokaal9?

By |juni 11th, 2016|Uncategorized|0 Comments

KOM 75+

Anderhalf jaar geleden stapte ik als docent in een project van Kunstbedrijf Arnhem voor mensen van boven de 55 jaar die weer of meer aan kunst zouden kunnen gaan doen. Het heette ‘voelen’ en was een onderdeel van de sympathieke afdeling ‘KOM’, wat  betekent ‘Kijken, Ontmoeten Meedoen’.
Nu was ik zelf op dat moment bijna 55 jaar, dus leek me dat geheel van toepassing, maar dan in de docentenrol. Zoals gebruikelijk was er geen tijd en geld voor enige bijscholing of wat dan ook, dus stapte ik na een gesprek van een half uur met mijn voorgangster het project in. Het voordeel van 50+docent zijn is, dat je 25 jaar ervaring hebt in het lesgeven aan allerlei mensen en daar vertrouw je dan maar op. Laten we het met een wel zeer versleten woord ‘uitdaging’ noemen, gelukkig kun je weer iets nieuws aanpakken!
KOM75-Foto-2In de praktijk bleek het een project over voelen, oproepen van herinneringen, tekenen en schilderen met mensen van meestal ruim over de zeventig bij dagbesteding of in zorgcentra. Van wege die leeftijd ben ik het KOM75+ gaan noemen.
Ik ontmoette daar de generatie van mijn ouders en begrijp de verhalen van de mensen vanuit de persoonlijke geschiedenissen van mijn vader en moeder: hun kindertijd in de crisis van de jaren dertig, de Oorlog, de wederopbouw en ook de oer-menselijke dingen als verliefd worden, trouwen, kinderen krijgen of juist niet, de ongemakken van het ouder worden en het verliezen van mensen om je heen. Al deze onderwerpen kwamen ter sprake door alleen maar te kijken naar de eigen handen, wat die gedaan hebben en meegemaakt hebben! We hebben ze bekeken, besproken, getekend en geschilderd.
Meestal in een warme, humoristische sfeer, met veel dank aan de empathische vrijwilligers die hierbij assisteerden. Het project lijkt nu voorbij, maar ik hoop op een vervolg!
Het laatste half jaar werkte ik samen met Liane de Blij, zij schreef een mooi verslag waar ik, met haar toestemming, een flink deel van gebruik in deze blog.
Liane de Blij:
Nadat we (Jan en Liane) door een hek, deur, tussensluis en nog een deur zijn gegaan is er een hartelijk ontvangst door V … , begeleidster in de dagbesteding van zorginstelling X. Op de eerste verdieping, in een (zeer) warme gezellige huiskamer, nestelen we ons rondom de enorme flatscreen tv waar Jan inmiddels de plaatjes via een USB stick heeft klaar gezet, het eerste deel van het programma beeldend. We schudden de handen waarbij sommige deelnemers toch wel even de tijd nodig hebben zich voor te stellen ofwel oogcontact maken en dan is het ook goed.
De plaatjes die getoond worden en waarin we de aandacht leggen op de handen roepen zeker reacties op bij de deelnemers: “prachtige rustige en wijze handen van de Mona  Lisa”, of bij het Joods Bruidje van Rembrandt “die zijn wel heel erg verliefd op elkaar” maar ook “die man is veel ouder dan dat meisje en ze kijkt niet zo blij”.
KOM75-Foto-1Dan volgt de eerste opdracht nadat we de vellen papier met de potloden hebben uitgedeeld. Sommige deelnemers beginnen al met tekenen of met het schrijven van hun naam, anderen geven aan niet te kunnen tekenen en op school ook al niet zo best waren volgens de leraar. Gelukkig mag nu alles en niets is fout! En het hoeft zelfs niet ergens op te lijken … dit is ook best lastig. We gaan eerst maar eens contact maken met het potlood op het papier, lijnen trekken, dikke en dunne lijnen, het mag alles zijn.  Dan de volgende opdracht op een nieuw papier, het omtrekken van de eigen hand. Dit vraagt zeker wat concentratie,  het blijkt niet eenvoudig te zijn het potlood in contact te brengen met zowel de hand als het papier. Toch is de vaak linkerhand een “handige” houvast, er ontstaan prachtige omtrekken! De één tekent een wat grotere hand dan de werkelijkheid, de ander exact en herkenbaar, maar ook handen met opgetrokken vingers en soms handen met 6 of meer vingers zijn het resultaat. De deelnemers mogen zelf kiezen uit kleurpotloden en ook stiften waarmee de omgetrokken handen meer betekenis krijgen, zo een eigen verhaal gaan vertellen. En de vraag wil je de hand inkleuren, zijn er lijnen, nagels maar misschien ook ringen te zien? Eén meneer tekent nagels en kleurt deze felrood in omdat hij dit mooi vindt, een dame maakt een prachtig fijn groen ringetje om de ringvinger omdat goud zo gewoon is en groen een mooie kleur. En dan ook de ringen van overleden partners. Vrijwilligers van de dagbesteding die de deelnemers al goed kennen helpen mee, zo vullen de handen zich niet alleen met kleur en lijn maar ook met woorden zoals ”koekjes bakken” en “ in de tuin werken”, gedane handelingen die bij de deelnemers horen.  Alle tekeningen worden opgehangen zodat bewoners wanneer ze langs komen nog eens kunnen terugkijken op hun creatie. Het ophangen van de werkstukken heeft ook een positieve uitstraling naar familiebezoek, de deelnemer heeft iets persoonlijks gemaakt en dient mogelijk als gespreksonderwerp tijdens het bezoek.
In de tweede bijeenkomst werken we met waterverf en wordt er eerst een omtrek van beide handen op een wat groter vel gemaakt. Eerst met alleen de kleur blauw en later worden meerdere keuren toegevoegd. We moeten even opletten dat de kwasten niet in de kopjes koffie worden gedompeld.  Nu de vraag “wat vertellen deze handen?”, “wat doen deze handen met elkaar en wat hebben ze gedaan?” Zo laat M … in de tweede bijeenkomst zien dat haar handen altijd piano hebben gespeeld en tekent muzieksleutels en nootjes en schrijft ze het woord “Chopin” in haar tekening.
Piet wil alleen maar met blauw inkleuren en mompelt dat zijn handen altijd hebben gewerkt, hij heeft dan ook grote stevige werkhanden. Later vertelt hij dat hij vele kaartjes heeft moeten knippen in de trein. Maar ook dat zijn handen met elkaar vechten en hij laat zien welke hand het sterkste is. Aan het einde van de activiteit krijgt het werk van de deelnemer de aandacht van de hele groep en krijgt hij/zij de ruimte om iets te vertellen over het schilderij.

 

By |maart 5th, 2016|Ouderen|1 Comment